لهجه های زبان انگلیسی

لهجه های زبان انگلیسی

English Language Dialects


زبان انگلیسی مانند بقیه زبان‌ها دارای لهجه است. در این درس با رایج‌ترین لهجه‌های این زبان و خصوصیات کلی این لهجه‌ها آشنا خواهید شد.

لهجه های زبان انگلیسی

English Language Dialects

اکثر زبان های دنیا لهجه های مختلفی دارند. در ایران لهجه های مردم جنوب با مردم شمال متفاوت است. در زبان انگلیسی هم لهجه های گوناگونی وجود دارد: مانند انگلیسی استرالیایی، کانادایی، نیوزیلندی، بریتانیایی، هندی و همچنین انگلیسی آمریکایی. هر کدام از این لهجه ها باز در قسمت های مختلف کشور دارای انواع متفاوتی است. مثلا انگلیسی بریتانیایی خود به لهجه های لندنی، آکسفوردی، یورکشایری و ... تقسیم بندی می شود. در میان تمام این گونه ها، انگلیسی بریتانیایی و انگلیسی آمریکایی جز معتبرترین ها و پرکاربردترین ها محسوب می شوند. انگلیسی ها و آمریکایی ها به یک زبان صحبت می کنند، اما این زبان طی قرن ها و به خاطر فاصله ی جغرافیایی و ورود اقوام مختلف به آمریکا دستخوش تغییرات بسیاری شده است. این تفاوت تنها در لهجه نیست. تفاوت‌های گوناگون دیگری نیز میان انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی وجود دارد که این دو زبان ظاهرا شبیه به هم را از هم متفاوت می سازد.

لهجه استاندارد

هر کشوری یک لهجه استاندارد دارد که همه مردم می توانند به آن لهجه صحبت کنند و آن را متوجه بشوند. برای ایجاد یکپارچگی بین انگلیسی زبان ها در کشور انگلستان یک لهجه به عنوان استاندارد پذیرفته شده است که به آن received pronunciation (یا به اختصار RP) می گویند گاهی به این لهجه، «انگلیسی آکسفورد» یا «انگلیسی بی ‌بی‌ سی» نیز گفته می‌شود، زیرا در مدارس، دانشگاه ها و رسانه و جاهای رسمی با این لهجه صحبت می کنند. در کشور آمریکا هم لهجه استاندارد general American (یا به اختصار GA) نام دارد که لهجه ای است که در مدارس، دانشگاه ها، رسانه و جاهای رسمی از آن استفاده می شود.
در این درس ها هرجا به لهجه بریتانیایی و آمریکایی اشاره شده است منظور لهجه استاندارد انگلستان یعنی (RP) و آمریکا یعنی (GA) است.

تفاوت های لهجه ی آمریکایی با بریتانیایی

تلفظ متفاوت

در انگلیسی بریتانیایی یک سری حروف صدادار وجود دارد که در لهجه آمریکایی وجود ندارد و مختص لهجه بریتانیایی است. مثلا به چند واژه با لهجه های آمریکایی و بریتانیایی توجه کنید:

واژه تلفظ بریتانیایی تلفظ آمریکایی
Arm /ɑːm/ /ɑːrm/
Hope /həʊp/ /hoʊp/

صدای حرف "r" در انگلیسی بریتانیایی تلفظ نمی شود (یا خیلی نرم تلفظ می شود) برعکس لهجه آمریکایی که حرف "r" در واژه ها تلفظ می شود. به این مثال ها توجه کنید:

واژه تلفظ بریتانیایی تلفظ آمریکایی
Near /nɪə/ /nɪər/
Bird /bɜːd/ /bɜːrd/

واژگان متفاوت

از دیگر تفاوت های این دو لهجه استفاده از واژه های مختلف است. البته معانی این واژه ها برای همه انگلیسی زبان ها مشخص است و این تفاوت به این معنی نیست که مردم آمریکا و انگلستان حرف همدیگر را متوجه نشوند. به مثال های زیر توجه کنید:

واژه انگلیسی بریتانیایی انگلیسی آمریکایی
آپارتمان flat apartment
پاییز autumn fall
تعطیلات holiday vacation

املای متفاوت

املای واژه ها (spelling) در دو لهجه بریتانیایی و آمریکایی متفاوت است. در جدول زیر به برخی از این تفاوت ها اشاره می شود:

تفاوت املایی انگلیسی بریتانیایی انگلیسی آمریکایی
Our --» Or colour color
Re --» Er centre center
Ise --» Ize organise organize
S --» C defence defense

برخی واژه ها هم به طور کلی املای متفاوتی دارند، مثلا:

Aeroplane (بریتانیایی)

هواپیما

Airplane (آمریکایی)

هواپیما

Mum (بریتانیایی)

مامان

Mom (آمریکایی)

مامان

دستور زبان متفاوت

دستور زبان انگلیسی آمریکایی و بریتانیایی اندکی با هم تفاوت دارند. یکی از تفاوت ها در مطابقت اسم جمع با فعل است. در انگلیسی آمریکایی همیشه اسم جمع مثلا band, government, team و ... با فعل مفرد می آید اما در انگلیسی بریتانیایی هم می تواند با فعل مفرد و هم با فعل جمع بیاید:

The team are playing tonight. (بریتانیایی)

The team is playing tonight. (بریتانیایی)

The band is good tonight. (آمریکایی)

تفاوت دیگر در استفاده از افعال کمکی است. برای مثال فعل کمکی Shall در لهجه ی بریتانیایی به عنوان فعل کمکی زبان آینده استفاده می شود، اما این واژه چنین کاربردی در آمریکایی ندارد (مگر در مواقع بسیار رسمی). آمریکایی ها از will استفاده می کنند:

I shall go home now. (بریتانیایی)

I will go home now. (آمریکایی)

در حالت سوالی هم انگلیسی ها از فعل کمکی shall استفاده می کنند، اما آمریکایی ها از should استفاده می کنند:

Shall we go now? (بریتانیایی)

Should we go now? (آمریکایی)

وقتی آمریکایی ها می خواهند از فعل need و have استفاده کنند، فعل کمکی do را می آورند. اما need و have در بریتانیایی خود یک فعل کمکی در نظر گرفته می شوند:

You do not need to come to work today. (آمریکایی)

You needn’t come to work today. (بریتانیایی)

Do you have ice cream? (آمریکایی)

Have you got ice cream? (بریتانیایی)

تفاوت دیگر در شکل گذشته افعال است، برای مثال در لهجه ی آمریکایی برای شکل گذشته ی برخی افعال از d یا ed استفاده میشود اما در بریتانیایی هم از این دو و هم t استفاده می کنند. مثلا:
فعل گذشته ی learn در آمریکایی learned است. اما در انگلیسی هم learned و هم learnt گفته می شود. همین موضوع برای افعال dreamed, dreamt, burned, burnt, leaned, leant نیز صادق است. آمریکایی ها شکل سوم فعل got را gotten می دانند اما بریتانیایی ها از got استفاده میکنند، یا اینکه شکل گذشته ی فعل fit در بریتانیایی fitted اما در انگلیسی fit است.

I have never got caught. (بریتانیایی)

I have never gotten caught. (آمریکایی)

تفاوت در کاربرد حرف اضافه

برخی از واژه ها در انگلیسی بریتانیایی با یک حرف اضافه و در انگلیسی آمریکایی با یک حرف اضافه دیگر به کار می روند:

بریتانیایی آمریکایی
At the weekend On the weekend
In a team On a team

مطالب مرتبط

لهجه های زبان انگلیسی
بخش بعد
نرم افزار زبان بیاموز

مکالمه، داستان، واژه آموزی و گرامر در زبان بیاموز

هرچیزی که برای یادگیری انگلیسی لازم داری در نرم افزار بیاموز پیدا میکنی!
  • جعبه لایتنر، انواع فلشکارت و آزمون
  • مکالمه، داستان و آموزش شنیداری
  • گرامر و لغت دانی
  • دیکشنری رایگان آفلاین
همین الان دانلود کن  
دانلود اپلیکیشن آموزشی + دیکشنری رایگان