بیان آرزو و فرضیه در زبان انگلیسی

بیان آرزو و فرضیه در زبان انگلیسی

Wishes and Hypotheses


در این بخش می‌خواهیم بیان آرزو یا فرضیه در زبان انگلیسی را بررسی کنیم و ببینیم چطور می‌توانیم از خواسته‌های خود در آینده یا آرزوهایمان در گذشته صحبت کنیم.

بیان آرزو و فرضیه

Wishes and Hypotheses

در این بخش می‌خواهیم بیان آرزو یا فرضیه در زبان انگلیسی را بررسی کنیم و ببینیم چطور می‌توانیم از خواسته‌های خود در آینده یا آرزوهایمان در گذشته صحبت کنیم. همچنین می‌بینیم چطور می‌توانیم از فرضیه‌ها و اتفاقاتی که ممکن بوده به وقوع بپیوندند صحبت کنیم.

آرزوها (wishes)

واژه wish به معنای "آرزو کردن" یا "ای کاش" است. دو نوع معنی اصلی برای این واژه قابل تصور است: اول آرزو کردن برای این که چیزی در آینده اتفاق بیفتد، مثلا: "آرزو می‌کنم موفق باشی!" و دوم آرزوی این که کاش چیزی در گذشته افتاده بود، یا به عبارت دیگر آرزوی چیز محالی را داشتن، مثلا "کاش خانه بزرگ‌تری داشتم". در انگلیسی برای بیان آرزو معمولا از ساختارهای گذشته استفاده می‌کنیم. برای بیان آرزو می‌توانیم از افعال وجهی گذشته would و could استفاده می‌کنیم:

I don’t like my work. I wish I could get a better job.

من کارم را دوست ندارم. ای کاش می‌توانستم کار بهتری داشته باشم.

That’s a dreadful noise. I wish it would stop.

آن صدا خیلی ترسناک است. ای کاش قطع شود.

برای بیان آرزویی برای زمان حال از گذشته ساده استفاده می‌کنیم:

I don’t like this place. I wish I lived in somewhere more interesting.

من اینجا را دوست ندارم. ای کاش جایی جالب‌تر زندگی می‌کردم.

John wishes he wasn’t so busy.

"جان" آرزو دارد ای کاش انقدر سرش شلوغ نبود.

برای بیان آرزویی برای گذشته از گذشته کامل استفاده می‌کنیم:

I wish I had worked harder when I was at school.

ای کاش زمانی که در مدرسه بودم بیشتر تلاش کرده بودم.

Mary wishes she had listened to what her mother told her.

"ماری" آرزو می‌کند ای کاش به حرف‌هایی که مادرش زده بود گوش کرده بود.

فرضیه‌ها (hypotheses)

فرضیه اتفاق‌ها و چیزهایی است که حدس می‌زنیم در آینده اتفاق بیفتند یا چیزهایی هستند که در گذشته اتفاق نیفتادند. اگر بخواهیم راجع به چیزی که احتمال وقوع آن را در آینده می‌دهیم صحبت کنیم، بعد از عبارت‌هایی مثل what if و in case و suppose از ساختار حال ساده استفاده می‌کنیم:

Those steps are dangerous. Suppose someone has an accident.

آن پله‌ها خطرناک هستند. فرض کن یک نفر ممکن است دچار حادثه شود.

We should leave home early in case we are late.

ما باید زود از خانه بیرون بزنیم محض احتیاط که دیر نرسیم.

اگر بخواهیم راجع به اتفاقی که احتمال وقوعش را در آینده نمی‌دهیم صحبت کنیم بعد از suppose و what if از ساختار گذشته استفاده می‌کنیم:

It might be dangerous. Suppose they got lost.

ممکن بود خطرناک باشد. فرض کن آنها گم می‌شدند.

What if he lost his job. What would happen then?

اگر شغلش را از دست می‌داد چی. آن وقت چه اتفاق می‌افتاد؟

برای صحبت کردن درباره فرضیه‌ای درباره آینده از افعال وجهی would و could استفاده می‌کنیم:

We can’t all stay in a hotel. It would be very expensive.

ما نمی‌توانیم همه در هتل بمانیم. خیلی گران تمام می‌شود.

Drive carefully. You could have an accident.

با دقت رانندگی کن. ممکن است تصادف کنی.

برای صحبت کردن درباره آینده‌ای فرضی، در عبارت اصلی (main clause) از would و در جمله وابسته (subordinate clause) از فعل گذشته استفاده می‌کنیم:

I would always help someone who really needed help.

من همیشه به کسی که واقعا کمک احتیاج داشته باشد کمک می‌کنم.

I would always help someone if they really needed it.

من همیشه کمک می‌کنم به کسی اگر واقعا به آن نیاز داشته باشد.

برای بیان اتفاق‌هایی که در گذشته به وقوع نپیوستند از افعال وجهی به علاوه have استفاده می‌کنیم:

It’s a pity Jack wasn’t at the party. He would have enjoyed this party.

حیف شد که "جک" در مهمانی نبود. او از این مهمانی لذت می‌برد.

Why didn’t you ask me. I could have told you the answer.

چرا از من نپرسیدی. من می‌توانستم جواب را به تو بگویم.

مطالب مرتبط

بخش قبل
بیان آرزو و فرضیه در زبان انگلیسی
نرم افزار زبان بیاموز

مکالمه، داستان، واژه آموزی و گرامر در زبان بیاموز

هرچیزی که برای یادگیری انگلیسی لازم داری در نرم افزار بیاموز پیدا میکنی!
  • جعبه لایتنر، انواع فلشکارت و آزمون
  • مکالمه، داستان و آموزش شنیداری
  • گرامر و لغت دانی
  • دیکشنری رایگان آفلاین
همین الان دانلود کن  
دانلود اپلیکیشن آموزشی + دیکشنری رایگان